Benoud

Jy noem dit my waansin ek noem dit my pyn maar erens het jou logika verdwyn. Jy stap langs die paaie met 'n reling langs die kant ek val by die berg af met 'n bewerige hand. Dis die tyd waarin ons lewe sal jy miskien sê... ek voel dit was nog altyd so, vir jou was alles voorheen wit getoor. Ek dink nie jy verstaan jou voorvaders reg, het jy al ooit gedink... miskien val jy ook af by die berg